"The End" (deel 2)

Het "grote vissen"-trauma is weggewerkt! Afgelopen dinsdag was het zover. Ik moest er aan geloven. Gekleed in wetsuit, om het 15 graden koude water te trotseren, liet ik mij uit de boot vallen in de baai van Akaroa. Volgens de "guide" zouden hier veel Hectordolfijnen zitten, maar aangezien er geen vervaarlijke vinnen uit het water oprezen, poedelde ik redelijk rustig in het zoute water. Rustig drijvend op mijn rug hoopte ik stiekem dat de dolfijnen een vrije dag genomen hadden. Maar opeens ontstond er beroering op de boot..."There, there...!! Ik laat mijn blik zakken en schrik me rot. Twee enorme zwarte rondingen op een meter of twee afstand. Ik spartel mezelf verticaal en ze zijn verdwenen. Gelukkig...het waren mijn rubberen overschoenen, maat 48. Maar het is niet meer te stoppen. In groepjes van 2 of 3 glijden opeens de grijs/zwarte dolfijnen langs me heen. Ze komen van alle kanten en .....ik vind het leuk! Zeker een uur lang zwem ik temidden van de dolfijnen en het is super. Je kunt je bijna afvragen wie er het meest van geniet. Ik of de dolfijnen. De dolfijnen zijn zo nieuwsgierig dat ze op 50 cm. langs je heenscheren of minutenlang rondjes rond je zwemmen. Al met al een geweldige ervaring! En dan is het opeens woensdag en besef ik me ten volle dat het erop zit. Om 12 uur moet de camper ingeleverd worden in Christchurch en een half uur later sta ik met mijn spullen op het vliegveld. Ik moet bijna 9 uur wachten op mijn vlucht naar Auckland. Gelukkig ligt het Antartisch Centrum op loopafstand en ik verdiep me twee uur lang in het leven op de Zuidpool, met als hoogtepunt een nagebootste "blizzard" bij een temperatuur van -26. Rond drie uur ben ik weer terug op de luchthaven en nog maar zes uur wachten. Vliegen naar Auckland en twee uur wachten. 11 uur vliegen naar Hongkong en 6 uur wachten. En dan de laatste ruim 12 uur vliegen naar Amsterdam. Ik zit bij het raam en heb dankzij het heldere weer een fantastisch zicht. We vliegen over Hong Kong, over China, het Tibetaanse hooggebergte en allerlei andere vreemde landen waarvan ik de naam niet weet, omdat ze in mijn schooltijd nog bij de Sovjet Unie behoorden en nu opeens Kazachstan, Oezbekistan of Weetikveelstan heten. Landen waar je nooit van je leven zult komen, maar nu in vogelvlucht zichtbaar worden. Boven Denemarken wordt het opeens bewolkt en als we bij Amsterdam onder de wolken door duiken ziet het opeens wit in Nederland. Ik zie de 8-baans A4 vol met auto's staan en krijg de behoefte om per direct weer terug te keren. Maar gelukkig staan er twee enorme kanjers op me te wachten bij de douane, die mijn terugkeer in Nederland waarborgen: Stan en Mees! Het is heerlijk om ze weer te zien, om ze vast te houden, cadeautjes te geven en te weten dat je eigen kinderen het mooiste bezit zijn op de wereld. Het zit er dus op en tijd om de balans op te maken. Het was een geweldige ervaring en ik kan eigenlijk niet kiezen wat nu het meeste indruk op me heeft gemaakt. De walvissen, de dolfijnen, de enorme Kauribomen, de verpletterende natuur, de rust, de blauwe schone lucht, de enorme bergen, de vulkanen...ik weet het niet. Het is ook niet belangrijk, het was gewoon een groot avontuur en ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Ik wil dan ook iedereen bedanken die me gesteund heeft de afgelopen maanden, in welke vorm dan ook. Bedankt ook voor jullie reacties op mijn weblog. Het gaf een goed gevoel om te lezen dat veel mensen meeleefden. Twee namen wil ik wel noemen: Stan en Mees: Ook al vonden jullie het "wel wat lang", jullie begrip, geduld en onvoorwaardelijke liefde waren onmisbaar. Ik ben een bevoorrechte vader met twee kanjers van zonen! 

"The End" (deel 1)

Jawel, ik heb "ze" gezien! Nou ja..."ze"..."hem" beter gezegd. Het was een mannetje, dat dan weer wel. Een giga potvis! Het was even zoeken, maar opeens kwam hij boven water met zijn bruine rug. Met op de achtergrond de besneeuwde bergen, een strak blauwe lucht en dan "de fontein"! Na ong. 10 minuten dook hij weer onder en dan komt de apotheose: de klappende staart die als laatste in het water verdwijnt. Dit alles gelardeerd met albatrossen met een spanwijdte van 3 meter en tientallen husky-dolfijnen, kortom: superbe!! Maar ja, zoals de goede Balkenende al aangaf: " na het zoet komt het zuur". En jawel ,in de vorm van die vermaledijde zandvlooien, die in het Nelson Lakes Park werkelijk in zwermen rond mijn kop vlogen. Dat dus nooit meer en na 1 dag in St. Arnaud ben ik vertrokken naar het "Aspen" van Nieuw-Zeeland, ofwel Hanmer Springs. Het weer is de laatste tijd prima, dus heb ik daar drie dagen doorgebracht met een gedetailleerde wandelkaart. Alle geboekte tours ten spijt, er gaat niets boven een urenlange wandeltocht, samen met jezelf. Aangezien ik woensdag om 12.00 uur mijn camper in moet leveren, ben ik gisteren richting Christchurch teruggereden en terecht gekomen op het schiereiland Banks. Ik zit nu in Akaroa en heb stiekem de mooiste plek van de camping. Vanaf een berg kijk ik uit over een een prachtige baai en het dorpje zelf. Niet te geloven dat ik volgende week weer in bewolkt Breda terug ben. Om mijn reis goed af te sluiten, ga ik morgen mijn laatste "dingetje" doen. Ik heb besloten om met de zeldzame Hectordolfijnen te gaan zwemmen. "Ach leuk", hoor ik jullie denken, maar "forget it". Sinds ik in mijn jonge jeugd "Jaws" heb gezien, ben ik redelijk getraumatiseerd en zijn de oceaan, grote vissen en Pimmetje niet zo'n beste combinatie. Het zal me dun door de zwembroek lopen. Mocht ik het ondanks alles toch overleven, dan zijn jullie van harte uitgenodigd om donderdag a.s. om 16.40 uur naar Schiphol te komen. Als het goed is arriveer ik dan na een reis van 40 uur weer in Nederland.

Lichte Laatste Loodjes.....

De tijd begint te dringen. Mijn terugvlucht staat officieel geboekt voor 7 februari, dus nog een dag of 10 om de laatste uithoeken van het Zuidereiland te bekijken. Afgelopen woensdag ben ik uit Dunedin vertrokken richting Mount Cook. Eerst de oostkust verder noordwaarts af, waar ik de Mouraki Boulders heb gespot. Enorme ronde stenen ballen die hier en daar verspreid over het strand liggen. Vervolgens linksaf het binnenland weer in. Een schitterende weg door een vallei en aangezien het prachtig weer is besluit ik rond drie uur de camper te droppen op een camping in Kurow. Ik heb een prima plek aan een riviertje dat zo helder is dat je de regenboogforellen en palingen met je blote hand uit het water kan vissen. Als je daar zin in zou hebben tenminste, want met een hengel moet het ook lukken. De volgende dag leg ik de resterende 150 km af naar Mount Cook, de hoogste berg van NZ. Het is een indrukwekkende weg er naar toe. De rivieren en meren rondom Mount Cook zijn zo turkooise blauw dat ze bijna pijn doen aan je ogen. Het schijnt met bepaalde mineralen te maken te hebben. Aan het eind van het meer rijst de gigantische berg op met zijn besneeuwde toppen (3.800 meter hoog!!). Ik kies een nagenoeg verlaten camping ong. 10 km voor de berg en parkeer de camper zo, dat ik vanuit de banken een formidabel uitzicht heb. 's Avonds ga ik in de recreatieruimte de tennistopper Federer-Roddick volgen. Eindelijk een keer de Australian Open op prime-time. Ik raak in gesprek met een Deen uit Silkeborg. Vol trots vertel ik hem dat ik ook ooit een berg beklommen heb en nog wel de Hjiemelberg in zijn woonplaats. Toch ook zeker 300 meter hoog. Op hetzelfde moment verongelukken 2 Japanners op Mount Cook. De volgende dag wil ik een track rond de berg gaan lopen, maar het is zo zwaarbewolkt dat het geen enkele zin heeft. Dan maar weer inpakken en verder. Het is helaas zulk druilerig weer deze dag dat ik maar een beetje door blijf rijden en 400 kilometer verderop in Christchurch terecht kom. Gisteren heb ik de hele dag doorgebracht in de grootste stad van het Zuidereiland. Vanochtend ben ik weer vertrokken. Noordwaarts richting Kaikoura. Dit belooft een van de hoogtepunten te gaan worden, aangezien je vanuit dit stadje gegarandeerd walvissen en orca's kunt spotten. Voor de kust van Kaikoura komen een warme en koude golfstroom bij elkaar, waardoor het zeer planktonrijk is. En dat schijnen ze dan weer lekker te vinden, enzovoort enzovoort....Kortom, ik heb zojuist een tour per boot geboekt voor morgen om, hou je vast, 07.15. Want vissen moet je vroeg doen! Dus als jullie zondagavond om 19.15 met het bord op schoot naar Studio Voetbal (of hoe heet het ook alweer...) kijken, hang ik over de reling om hopelijk een paar goede foto's te schieten. Over foto's gesproken...het zijn er al heel wat. Daarnaast heb ik mijn geschrijf niet alleen beperkt tot deze weblog, maar dagelijks een reiscollumn geschreven met alle gebeurtenissen. Alle kleine en grote belevenissen, ontmoetingen, tegen- en voorslagen staan genoteerd. Dit afgewisseld met ernstige, maar af en toe ook weer luchtige gedachtenspinsels. Zodra ik terug in Nederland ben zal ik een middagje organiseren, zodat jullie de foto's kunnen bekijken en misschien lees ik ook nog wel een aantal pikante stukskes uit mun boekske. Vrees niet, de kans dat je er in voor komt is vrij groot! :-))

Het Diepe Zuiden....

Tijd om weer eens aan m'n log te werken, aangezien het al meer dan een week geleden is dat ik iets geschreven heb. Vanuit Wanaka zijn we vorige week maandag vertrokken naar Queenstown. Zoals ik al memoreerde 'the place to be" en inderdaad Queenstown is een ontzettend leuk stadje. De camper staat op 5 minuten geparkeerd van het centrum en dus op loopafstand. Veel kroegen, restaurantjes en terrasjes. De stad ligt aan een van de grootste meren van het land, het Wakatipumeer. Het haventje geeft een fantastisch uitzicht over het meer en de daar achter gelegen Remarkables, ruige bergen met nog enigszins besneeuwde toppen. (ik merk overigens dat de letter c niet zo goed werkt op deze omputer...hetgeen me weer doet denken aan die mop over die man die in een sigarenwinkel Bamel en Babalero wil kopen... wat een Butcomputer)! Vanuit Queenstown hebben we afgelopen woensdag en donderdag een cruise gemaakt naar de Doubtful Sound. 's Ochtends om 8 uur werden we opgehaald met een taxi vanuit de camping, vervolgens met een bus naar het 150 km verderop gelegen Pearl Harbor (?), dan met een boot het Lake Manapouri oversteken om tenslotte weer met een bus de duurste weg van NZ te berijden. Deze Wilmot Pass Road is 22 kilometer lang en heeft NZ$ 2 per centimeter gekost en dan is hij nog niet eens verhard, maar van gravel. Aan het einde van de weg ligt de boot op ons te wachten. We zijn nu werkelijk "in the middle of nowhere" aangekomen. De Doubtful Sound wordt ook wel 'The sound of silence" genoemd en terecht. We komen in twee dagen geen mens tegen, geen enkel ander bootje helemaal niets. Enkel de stilte en prachtige vergezichten. Op donderdag besluiten we de zonsopgang mee te maken. Om 05.30 uit bed. Het resultaat valt een beetje tegen, maar je houdt er een lekkere lange dag aan over. Afgelopen zaterdag is Nicole weer vertrokken naar Nederland. We hebben het superleuk gehad en het viel dan ook weer even tegen om in het "eenzame mannenleven" terug te keren. Snel de camper weer reisklaar gemaakt en verder zuidwaarts gaat de karavaan. Invercargill, een door de Schotten gestichte stad is weinig opheffend. Zelfs het weer is Schots....zeikregen dus. Gisteren heb ik de zuidkust afgereden, door het onaangetaste landschap van het Catlins State Forest Park, een van de mooiste plekken van het Zuidereiland. Stranden, kliffen, grotten, watervallen en inheemse bossen. De wegen zijn grotendeels onverhard, waardoor ik 's avonds bekaf ben en onder het stof zit. Maar...het was prachtig. Helaas geen pinguins gezien die hier volop schijnen te zitten, wel zeehonden, zeeleeuwen en ander aanverwant gezelschap. Nu zit ik in een Internetcafe in Dunedin, de "Victoriaanse stad van Nieuw Zeeland. Het is een prachtige stad met veel oude gebouwen, met name het station is schitterend. Jammer dat er hier nog maar 1 trein rijdt. De kiwi's geven blijkbaar de voorkeur aan hun oerlelijke Toyotas, Suzukis en Mitsubishis in de kleuren wit, blauw en rood. De buitenkant doet er niet toe, als er maar een V8 motor in zit. Wel lieve lezers, ik ga er weer eens vandoor. Lekker naar buiten, het zonnetje in....Over enkele weken lonkt de grauwe winter van Nederland weer naar me. En dat maakt weemoedig....verdomd weemoedig!

Zandvlooien en een inbraak...voorwaar een goed begin!

Zondagochtend 08.00 uur....telefoon. Pa belt met de mededeling dat er ingebroken is op de Rozenlaan. Tja, en wat doe je dan aan de andere kant van de wereld? Niet veel meer dan het voor het voor waar aannemen, jezelf nog maar eens omdraaien in je bed en bij deze Cor Oomen (bedankt, voor je mail Cor) oproepen om als de sodemieter de boeven te gaan vangen! Ik was al druk bezig los te komen van alle materiele ballast in het leven en het is toch mooi dat je hierbij door derden ongevraagd wordt geholpen. Ik zal binnenkort een gironummer openen, zodat jullie daar een bijdrage kunnen storten om de Nieuw-Zeelandse zomer door te komen. Alvast bedankt! Nog even bijlullen over afgelopen week: Afgelopen maandag hebben we het Abel Tasman Park verlaten en zijn zuidwaarts het binnenland van het Zuidereiland ingereden. Het verschil met het Noordereiland valt direct op. Het is veel rustiger op de wegen, nauwelijks bebouwing en het landschap is ruig en ongerept. Borden met " last pomp for 150 km" geven aan dat we geen enkel dorpje meer tegen gaan komen. De camping aan de Buller River is prachtig gelegen. Het zonnetje schijnt, maar ik verwacht ander weer, aangezien er honderden "onweersvliegjes" om m'n kop rond beginnen te zwermen. Dacht ik....! Au.....! Shit...ze bijten!! Helaas...het blijken de beruchte "sandflies" te zijn. Je voelt een scherpe beet en een paar uur later zwelt de handel op. Dagen, maar vooral nachten lang verga je van de jeuk. Mocht u een zandvlo in het echt tegenkomen dan heb ik een waardevolle tip. Zet je bril op en kijk....kijk heel goed! Is het een mannetje, dan kun je rustig ademhalen. Is het daarentegen een exemplaar van het andere geslacht...sla er dan lustig op los. Deze dames zijn van het aggresieve soort en dienen uitgeroeid te worden. Let wel....ik heb het nu over ZANDVLOOIEN.....anders krijgt Cor het druk!! Dinsdag hebben we de westkust bereikt en op Cape Foulwind een zeehondenkolonie bekeken. Vanaf een klif keken we op 250 zeehonden. Een geweldig gezicht, zeker omdat de "puppies" in december worden geboren en het krioelde van de kleintjes. Zoals eerder beloofd regent het aan 1 stuk door aan de Westcoast. Woensdag was het heel even droog toen we de "Pancake Rocks and Blowholes aandeden. Spectaculaire rotspartijen. Niet te beschrijven, dus nog even wachten op de foto's. Donderdag j.l. zijn we terechtgekomen bij de Franz Josef Glacier. Opmerkelijk, deze gletsjer is de laagstliggende ter wereld op slechts 250 meter hoogte en maar 12 km van de kust af. En dat ook nog eens midden in het regenwoud. Niets is onmogelijk hier! Vrijdag hebben we de gletsjer beklommen onder leiding van een gids. Uitgerust met een bergbeklimoutfit incl. ice talonz (ijzeren voetstukken met lange pinnen). Bij vertrek had de groep slechts een vertraging van drie kwartier. In Nieuw Zeeland hebben ze namelijk nog nooit gehoord van maatje 48, dus werden er "custom made" talonz gefabriceerd. (Ter info: die zijn nu waarschijnlijk te bewonderen in het Franz Josef Glacier Museum)! De tocht over het ijs was adembenemend. Nu zijn we onderweg naar Queenstown. Volgens de naslagwerken "the place to be", maar ik vraag me af welke "place hier is nou niet to be?"

Foto's???

  Lees verder...

Het Zuidereiland

Mijn telefoon doet het weer. Blijkbaar heeft de jaarwisseling het internationale netwerk platgelegd. Een verlate Milleniumbug of zoiets...Excuses aan de Vodafoon-Onverlaat! Dinsdagochtend zijn we ingescheept voor de overtocht naar het Zuidereiland. Het regent hard en de storm zet witte koppen op de onstuimige baai van Wellington. Als een van de eerste parkeren we de camper in het ruim en zoeken een plek bovendeks. Langzaam vult de lounge zich met medepassagiers en het rumoer neemt toe. Om half 11 vertrekt de veerboot en een half uurtje later stomen we het zeegat uit. Het schipt begint direct enorm te deinen. We worden metershoog opgetild om dan met een klap weer neer te komen. Het wordt stiller aan boord. De eerste kotszakjes worden uit de displays gehaald en allengs neemt het rumoer weer toe. Maar nu geen vrolijk reisgekeuvel meer, maar authentieke braakgeluiden vallen ons ten deel. Een man met een gitaar probeert het gekerm met zijn liederen te overstijgen, maar tevergeefs. Het doet me denken aan de Titanic en ik zie mezelf al in het ijskoude water ten onder gaan. Gelukkig heeft deze ruim drie uur durende kermisattractie geen vat op onze maaginhoud, waardoor we de binnenkomst bij de Marlborough Sounds volledig meepakken. Een enorm uitgestrekt fjordengebied. De havenplaats Picton is leuk en we vinden een camping. Het hoogseizoen is uitgebroken en we worden omringd door kamperende autochtonen. Daar wordt je niet vrolijk van en een vergelijking met de Katjeskelder zou de laatste het beste doen vergelijken met een 5-sterren Hilton Hotel. DOOD AAN DE UITVINDER VAN DE PARTYTENT! Op woensdag lopen we een stuk van de 91 km lange Queen Charlotte Track, dwars door de Sounds. We pakken de laatste 15 km om te kunnen eindigen in cafe " The Blisted Foot." Het vooruitzicht van een ijskoude pint doet de pas versnellen, maar helaas, bij aankomst blijken ze geen alcohol te verkopen! Ik stel voor, om bij deze, de cafenaam te veranderen in " The Blisted Mind." Donderdag zijn we vertrokken naar Nelson. Volgens de boeken een leuke stad met veel kunstenaars en gallerien. Helaas, wij hebben ze niet gezien. Maar misschien komt dat ook wel door het weer. Jawel, ook hier worden weerrecords gebroken! De vrijdagkrant kopte met grote letters dat December 2006 de koudste in 60 jaar is. Niks opwarming van de Aarde dus! Dat probleem is ook weer opgelost! Vrijdag zijn we aangekomen in Motueka, nabij het Abel Tasman National Park. Een prachtig gebied aan de kust die we gisteren hebben aanschouwd middels een catamaran. Het weer is omgeslagen, dus met een wolkenloze lucht en een goede zeebries hebben we de kustlijn van het park afgezeild. De blauwe pinguins en de pijlstaartroggen vertoonden dezelfde kuren als de kunstenaars in Nelson, maar....het werd helemaal goedgemaakt door enkele zeehondenkolonies. We zijn inmiddels goed bruin geworden en maken ons nu op voor de trip naar de Westcoast. Mochten jullie een tikje jaloers zijn geworden door mijn zomerse verhaal, dan heb ik goed nieuws! Het gebied waar we nu naar toe gaan kent een gemiddelde regenval per jaar van 7000 mm, daar waar Amsterdam er 750 telt. HEB MEELIJ, het valt voorwaar niet mee deze reis, maar dat hadden jullie natuurlijk al wel begrepen.

HAPPY NEW YEAR !!!

Het is hier nu 5 uur in de middag van Nieuwjaarsdag. Terwijl ik dit schrijf liggen jullie misschien net op bed.... Hopelijk zijn alle ledematen in tact gebleven en blijft het bij een lichte kater. Vanaf deze verre plek wil ik iedereen een ontzettend goed 2007 toewensen!! Nicole is afgelopen vrijdag gearriveerd en we hebben een klein tourtje gemaakt langs de Kapiticoast, alvorens we morgen naar het Zuidereiland afreizen. Onze jaarwisseling was in ieder geval anders dan anders... We zaten op een leuke camping aan de kust en hebben de jaarwisseling in de camper doorgebracht met champagne en geimproviseerde oliebollen in de vorm van bitterkoekjes met lokale prut ertussen. Het uur U, ofwel 00.00 hebben we moeten schatten, aangezien we werkelijk niks gemerkt hebben van enige festiviteit in de vorm van vuurwerk of iets dergelijks. Ook al zaten we vlakbij een dorpje, er was geen pijltje, geen knalletje helemaal niets..... Het enige waar ik uit kon opmaken dat het nieuwe jaar begonnen is, kwam voort uit mijn telefoon. Vanaf dat moment heb ik geen enkel signaal meer en ik vrees dat een of andere Vodafone-idioot de stekker er heeft uitgetrokken. (Nee...de rekening is echt wel betaald, zojuist nog gecheckt op de ABNAMRO-Site). Zodra ik weer in de lucht ben laat ik het weten. Tot die tijd kunnen noodgevallen bij Joyce gemeld worden. Zij heeft het GSM-nummer van Nicole. Binnenkort meer newzzzz vanaf het Zuidereiland.......................!!!!

Never a dull moment????

Waar was ik gebleven? In Taupo geloof ik, aan dat enorm grote meer, terwijl ik op weg was naar Napier aan de oostkust. Zo gezegd, zo gedaan en aldoende vertrok de volgende dag de karavaan. De rit naar Napier was erg afwisselend. De eerste 75 kilometer waande ik mij in Canada met uitgestrekte wegen en omgeven door hoge naaldbomen. Nadat ik enkele bergen gepasseerd was, doemde opeens de Stille Oceaan voor me op en veranderde het landschap als bij toverslag. Hoe vreemd het ook klinkt, maar het leek wel of ik Zuid Frankrijk naderde. Dezelfde bomen, dezelfde soort huizen en enorm veel druivenranken. Hawke's Bay, waar ik terechtkwam staat bekend om zijn uitstekende wijnen, vooral Cabernet Sauvignon, Merlot, Pinot en Gewurztraminer. Het klimaat is er mediterraan en dat was te merken ook. Opmerkelijk genoeg scheen de zon alleen in deze baai en werd de keuze voor het maken van een camping niet moeilijk. Zeker niet als er een camping met de naam Bay View aan je voorbij trekt. Ik werd er zeer gastvrij ontvangen door Karen die mij helaas teleur moest stellen met het gegeven dat er geen plaatsen meer met bayview beschikbaar waren. Gelukkig was het decolletee van Karen dermate diep uitgesneden dat ik mijn portie  "Bayview" wel ff gehad had en me in een plaats achter het duin ook uitstekend kon schikken. Zo heb ik 24 en 25 december prima Kerstdagen gehad. Een graadje of 25 en met een korte broek onder een palmboom. De Kerstdagen zonder familie waren vreemd, maar voor een keer best te doen. Op 26 december ben ik verdergereden naar Napier. Een ontzettend leuke stad, waar alle winkels open waren i.v.m. Boxingday (Boxingday is de dag waarop alle mensen hun kadootjes gaan ruilen ipv zich nog een dag vol te vreten.) (Nu twijfel ik of ik dat al een keer verteld heb, maar het zij me vergeven hoop ik......weinig drank maakt ook meer kapot dan je lief is!). Maar goed Napier dus...in 1931 totaal verwoest door een 3-minuten durende aardbeving en daarna helemaal weer opgebouwd in Art Deco stijl. Erg leuk om te zien en je waant je bijna weer in de jaren 30. Vervolgens is mijn route richting Wellington gegaan waar Nicole op 29 december landt om een paar weken samen op het Zuider Eiland door te brengen. Mijn eerste stop was in Dannevirk (een stadje ooit door Denen gesticht, maar zo vreselijk saai dat het plaatselijke kerkhof nog het meeste vertier gaf) en de tweede stop in Masterton (een soort Dannevirk, niet door Denen gesticht, maar nauwelijks met een extra ster te belonen). Het zuidelijke gedeelte van het Noordereiland is duidelijk het minst boeiende. Het is er vrij vlak en niet echt de moeite waard om over te komen. Vanmiddag ben ik in Wellington gearriveerd. Ik sta op een soort tot camping gebombardeerde parkeerplaats en ga morgen Nicole van het vliegveld halen en de stad bekijken. De overtocht naar het Zuider Eiland heb ik geboekt op 2 januari en hopelijk kan ik voor die tijd jullie nog een Happy New Year toewensen vanaf deze plek, zoniet...dan toch bij deze!

Van Hobbitstee naar de Glimwormen tot aan Mount Doom!

In mijn laatste bericht maakte ik melding van mijn vertrek naar Hobbitstee....wel...ik heb het gevonden. Om 11.45 kwam ik aan in Matamata waar ik informeerde naar de filmlocatie bij de plaatstelijke VVV. Het zat weer eens mee, want om 12.00 vertrok er een tour. Snel ingeschreven en op weg naar de schapenfarm van de familie Alexander waar het pittoreske decor zich moest bevinden. Voor de Lord of the Rings liefhebbers: De Hobbitstee is de iddylische plek waar de film een aanvang neemt. Waar Gandalf aankomt in het vredige dorpje waar de Hobbits in pittoreske woninkjes onder de grond leven. De Engelse benaming voor de streek is The Shire...een prachtige naam waar alles inzit (spreek het maar eens hardop uit!). We rijden de farm op en al direct is het landschap herkenbaar. Glooiende groene heuvels met hier en daar wat loof- en dennebomen. Als we op de set aankomen zie ik de Hobbithuisjes staan. Maar ook het meertje en de immense boom waar het feest voor Bilbo werd gevierd. Sommige diehards in ons gezelschap wanen zich echte Hobbits en dansen rond de "Partytree" en ze kennen zelfs de pasjes!! Malloten zijn het natuurlijk, maar als ik op dezelfde plek zit waar Gandalf een "Driemaster" uit zn pijp rookt, voel ik me toch stiekem ook wel een beetje Hobbit. De volgende dag rijd ik naar Waitomo, bekend om zijn vele grotten waar hele kolonies glimwormen huizen. Deze avonturier laat zich natuurlijk niet in een bootje rondvaren, maar gaat blackwaterraften. Ofwel...wetsuit aan en een rubberen zwemband waar je in kan gaan liggen om je vervolgens door de stroom mee te laten voeren door de grotten, tot wel 60 meter diep. Het is een fenomenaal gezicht als alle helmlampen uitgaan en er duizenden groen/blauwe lichtjes opflikkeren tegen de grotwanden. Alweer een ervaring rijker en voor alle in en outs over de glimworm incl. hun sexleven praat ik U na thuiskomst graag bij! En verder gaat de camper.....nu weer naar het nationale park gelegen onder Lake Taupo, wat bekend staat om zn drie enorme en nog actieve vulkanen. Reeds 50 km. voor aankomst doemen ze voor me op. Enorme besneeuwde puisten in het heldergroene landschap, waarbij de middelste me heel bekend voorkomt...jawel...hier ligt de Doemberg/Mount Doom uit de eerder genoemde LOTR-film.Die middag maak ik een wandeling van drie uur richting de berg...het landschap is kaal, rotsachtig, bijna luguber. De wind huilt tussen de bergen door en ik beklim het landschap met in de verte Mount Doom. Voor de tweede keer deze week voel ik me als Frodo, maar nu in het naargeestige Mordor. 'snachts wordt het zelfs enorm koud en met twee dekbedden en een deken krijg ik het nog niet warm. Toen het vanochtend zelfs begon te sneeuwen (hartje zomer) heb ik mn biezen gepakt en nu schrijk ik dit vanuit Taupo. Morgen vertrek ik weer naar Napier, want de 29e moet ik in Wellington zijn!! In Napier ga ik proberen een Internetcafe te vinden om een paar foto's op de site te krijgen. Ik schrijf altijd vanaf campingcomputers en daar kan ik geen data in opslaan. Verder gaat alles helemaal goed hier. Ik geniet erg van jullie berichtjes, die soms uit de meest onverwachte hoeken komen. Ik wens jullie op deze manier allemaal een hele fijne Kerstmis toe!! Wees en blijf lief voor elkaar!! Mocht je je toch eenzaam voelen deze Kerst, bedenk dan maar dat ik helemaal in mn eentje, zonder boom, een eitje bak in mn campertje.....and I enjoy it!!!

Even snel.....

Tis nu dinsdagmorgen en ik sta op het punt van vertrekken richting Matamata (ofziets...). Als ik het goed begrepen heb zijn hier de filmopnames gemaakt van Hobbitstee in The Lord Of The Rings.... En op speciaal verzoek van Mees ga ik daar wat fotootjes schieten en een pijpje roken met Gandalf, mocht hij thuis zijn natuurlijk!

Gaat alles verder goed met jullie? Het blijft erg leuk om jullie reacties te lezen, dus ga daar vooral mee door! Erg grappig om een berichtje van Marco te krijgen....long time no see...! En Marian....bedankt voor je digikaart!Stan succes met je proefwerkweek! Enz..enz...

Ik ga nu snel rijden, want ik zie aan mijn zwaard dat er Orks in de buurt zijn....Byeeeeeeeee..............!

 

Alweer 2 weken onderweg...

Niet om jullie jaloers te maken natuurlijk....maar ik zie al poepiebruin!! Afgelopen donderdag (14/12) aangekomen op het schiereiland Coromandel in het noordwesten. Na een ietwat avontuurlijke alternatieve route over een onverharde weg kwam ik met een bemodderde camper aan in Mercury Bay. Volgens de boekskes liggen hier de mooiste stranden van NZ. Ik had de keuze uit Hot Water Beach (waar je bij eb een kuil kunt graven, om er vervolgens 40 graden warm water voor terug te krijgen), Cook Beach of Hahei. De eerste viel natuurlijk af uit angst om in een kolonie Duitsers terecht te komen, Cook Beach klinkt aardig, maar ik ga liever uit eten en dus werd het Hahei! De dame van de receptie vraagt me of ik een plaats met "oceanview" wil en waarom ook niet. Ik krijg plaats H1 en rij de camper met een vaartje een afgeplat duin op. Wowww...de kampeerplek geeft uitzicht over een azuurblauwe Pacific met voor de kust ettelijke witte eilanden. De eilanden zijn begroeid met bomen en daaromheen cirkelen zwarte albatrossen, witte meeuwen en Jan van Gents (sub1:geen familie van mijn trouwe lezer Gerlach overigens!) (sub2: Ik zou Jan van Genten schrijven, maar de boekskes melden het op deze wijze)! Het is echt de mooiste kampeerplek die ik ooit in mijn leven heb gezien en verleng direct m'n plekkie voor drie nachten. Met het parelwitte strand aan mijn voeten, een onbewolkte lucht, een temperatuur van boven de 25 graden...wat wil je nog meer. Gisteren ben ik vanuit Hahei naar Cathedral Cove gelopen. Een twee uur lange tocht naar 1 van de highlights van NZ. Cathedral Cove is een door de golven uitgeslepen rotsboog waar je doorheen kunt lopen en terecht komt op een zachtroze strand van schelpengruis. Het pad er naartoe geeft prachtige vergezichten over de Stille Oceaan! (Zijn jullie er nog, of zijn jullie al aan het surfen om ook naar NZ te komen?). Om het verhaal niet al te leuk te maken....ik zit nu in Roturua....het regent en het stinkt hier naar rotte eieren! Roturua is het centrum van de Maoriecultuur, maar staat vooral bekend om z'n vulkanische activiteit. Overal hier heb je spuitende geisers, borrelende modderbaden en ander gedoe...de zwavel en sulfiet zorgen ervoor dat de lucht zwaar bedorven ruikt. Na een uurtje ruik je het niet meer....maar je kleren kunnen gelijk de was in. Afgelopen middag heb ik in een thermaal bad gelegen van 41 graden en dat was niet onplezierig. Morgen Roturua in, wat een redelijk grote plaats is en even een tattootje halen bij de Maoriemeneren. Over een botje in mn neus twijfel ik nog! ( Dag mammmmm....ik hou van je hoor!!!!)

Nieuw Zeeland....eindelijk

Afgelopen vrijdag ben ik eindelijk aangekomen in NZ. 's Ochtends om half 11 brak het vliegtuig door de wolken en kon ik mijn eerste blik werpen op Auckland. In eerste instantie dacht ik een camping te zien, maar dit bleek wel een hele grote camping te zijn. Auckland met z'n 2 miljoen inwoners lijkt 1 groot bungalowpark. Allemaal houten huisjes met een tuintje....wat een verschil met HongKong. Eenmaal geland pak ik de shuttlebus richting het centrum. Ook het centrum doet provinciaals aan. Breda is wat dat betreft nog dynamischer. 's Middags breng ik een bezoek aan de Skytower. Met z'n 328 meter hoogte geeft het een fenomaal zicht over de omgeving van Auckland. De volgende dag word ik om 11 uur in het hotel opgepikt om de camper te gaan halen. Het is een prachtig nieuw ding met alles erop en eraan: warm water, magnetron, airco etc. Nu alleen nog links rijden! Het stuur zit rechts, de versnelling links....Voor de zekerheid vraag ik of de pedalen wel op de goede plek zitten. Het grietje van het verhuurbedrijf weet het niet...maar ze stelt me gerust met de wetenschap dat ik mn eigen risico heb afgekocht! Vlug boodschappen doen en dan off the road richting Bay of Islands. Tot mijn schrik houdt na 10 km. de snelweg op. De Highway blijkt hier 2-baans, dus slingeren we achter elkaar aan door het schitterende landschap. Prachtige vergezichten over de Stille Oceaan, witte stranden, bergen vol palmbomen en een knalblauwe hemel. Om half 6 bereik ik mijn eerste eindpunt, Paihia. 3 km landinwaarts vind ik een prachtige plek met uitzicht over de Haruru-watervallen. De volgende dag (zaterdag) maak ik een wandeling door het tegenoverliggende mangrovebos. Werkelijk super....ik loop door regenwoud, door pampasvelden en tot slot kilometerslang over vlonders door het net drooggevallen Mangrovebos. Het doet me denken aan de Droomvlucht van de Efteling, maar dan 1000 keer groter en zonder engeltjes natuurlijk! Zondag rijd ik noordwaarts richting Kaitaia. Weer een superplek. 100 meter van de Tasmanzee, die zijn woeste golven stukslaat op een oogverblindend geel zandstrand. Afgelopen maandag heb ik een tour geboekt. Met een 4wheeldrive bus denderen we over 90 Mile Beach. Een 90 km. lang zandstrand dat officieel teboek staat als snelweg! Met ruim 100 km per uur over het strand, met links de branding en rechts tientallen meters hoge duinen. Op het eind van het strand rijden we een kreek binnen en naderen een aantal gigahoge duinen. De bus stopt en de chauffeur geeft ons een plastic sleetje.We lopen het duin op en roetsjen met een rotgang naar beneden. Nadat we een Zwitser hebben uitgegraven die iets te enthousiast onderuitging rijden we verder naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van NZ. WAt is het hier prachtig! Op dit punt komen de Tasmanzee en de Stille Oceaan elkaar tegen. Het is 25 gr., onbewolkt en de zon staat pal boven ons. Binnen tien minuten zie je zo rood als een kreeft. Gisteren ben ik vertrokken richting Opononi. Het is verschrikkelijk warm, dus ik was blij dat ik om 2 uur al aankwam. Dit keer kijk ik uit over een diep blauwe baai, met links de monig van de zee en aan de overkant goudgele gigantische duinen. De natuur is hier zo verschrikkelijk mooi, dat je bijna na elke bocht...ohhh en ahhh roept. Gelukkig ben ik alleen, zodat ik dit lekker hardop kan blijven zeggen. Vandaag ben ik vertrokken richting Coromandel, maar eerst de Kauribossen bezocht. Lieve mensen....ooit een boom gezien en vervolgens tranen in je ogen gekregen? Ik wel, vandaag duzzz! Ik heb Kauribomen gezien met een hoogte van 52 meter en een omtrek van bijna 17 meter!!! Als je daar voorstaat geloof je je ogen niet!! Ik heb het gisteren tegen Birgit verteld door de telefoon...als God de wereld heeft geschapen dan heeft hij eerst heeeeeel goed geoefend op Nieuw Zeeland en toen de rest een beetje in elkaar geknutseld!

Dag lieve mensen, volgende keer weer nieuwe avonturen van Pim de Reiskabouter!

Rotcomputers ook...

Afgelopen maandag een heel verhaal getypt met m'n eerste NZavonturen. Druk ik op het verkeerde knopje...alles weg!

 Nu maar ff testen of ik het nog kan...

Hong Kong

Zondag 3 december: Maarten en Nicole brengen me naar Schiphol. Snel inchecken, nog ff een bakkie doen en dan met natte ogen snel de douane door. Ja, tis wel een gek gevoel hoor! Helaas geen plek met extra beenruimte, maar zoals het een zondagskind toekomt is er 1 plek in het vliegtuig leeggebleven....die naast mij dus! 11 uur later land ik in Hong Kong. Tot mijn verbazing geen hectiek, maar alles is keurig geregeld. De rode taxi's gaan naar het centrum, de groene naar de buitenwijken. Een rood exemplaar zet me af op Nathan Road in het hartje van de wijk Kowloon. De hotelkamer ligt op de 17e verdieping en is aangepast aan de gem. Chinees.....erg klein dus.Ik besluit even te gaan rusten en wat in mn Hongkongboekje te lezen.....schrik....7 MILJOEN inwoners? Als ik een paar uur later buitensta weet ik het....ze zijn ALLEMAAL naar Nathan Road gekomen! Gek word ik ervan...Onverstaanbaar lellen ze in hun mobieltjes en krioelen als mieren door elkaar. Gelukkig is er een park aan de overkant, dus ik kan even bijkomen van de schrik. De skyline van Hong Kong is mega....wat een wolkenkrabbers! Jammer dat je die na 4 uur smiddags niet meer ziet door de smog. Veel mensen lopen hier met mondkapjes, maar misschien is dat wel gewoon tegen de SARS en vogelgriep. Fijn dat ik niet ingeent ben :-). Twee dingen vallen nog op! Het is hier werkelijk heel schoon...geen propje of peukje te vinden. Ten tweede...niemand kijkt naar me...en dat is fijn want ik was even bang dat mijn lengte beroering teweeg zou brengen. Tot de laatste dag 2 puberjongetjes op me af komen...Mistel Mistel, we make pictule of you and my fliend! Nou vooruit dan maar...had ik dat maar niet gedaan, want opeens staan er 100 chinezen om me heen en die willen allemaal ook op de pictule.

Met weinig gevoel van weemoed heb ik inmiddels afscheid genomen van Hong Kong. Leuk om even gezien te hebben, maar het vooruitzicht van mn campertje temidden van 7 miljoen schapen doet me liever vooruitkijken.

Het is nu donderdagavond 21.00 uur en ik zit inmiddels in NZ. Weer 11 uur gevlogen en inmiddels 36 uur wakker. Auckland is ondanks zijn 2 miljoen inwoners niet te vergelijken met HK. De buitenwijken lijken op 1 grote camping. Allemaal houten bungalowtjes zonder hoogbouw. Het centrum is minder dynamisch dan Breda, maar de lucht is zoooo heerlijk schoon. Hier ook veel Chinezen, maar vooral bekpekkertjes. Half Auckland is 18 jaar, met slippertjes en een rugzakje om.

Morgen om 11 uur de camper ophalen en dan snel naar het noorden...Bay of Islands met je witte stranden, palmbomen, dolfijnen en aanverwanten....laten de donkere dagen voor Kerst maar komen!

Tot snel allemaal en iedereen bedankt die een berichtje heeft geschreven!!!

 

 

Nog 1 Nachtje Slapen.....

Alles is bijna gepakt en het feest kan beginnen. Vanavond nog even afscheid nemen van de familie en de boys en morgenochtend om 10.00 uur vertrek ik naar Schiphol. Om 15.15 zal het vliegtuig vertrekken richting Hong Kong. Als alles goed is kom ik daar op maandachtend 9.30 Chinese tijd aan. Allereerst zal ik mn hotel moeten vinden om vervolgens enkele dagen in deze wereldstad te vertoeven. Woensdagavond vlieg ik naar Auckland. Hopelijk vind ik in Hong Kong een Internetcafé, zodat ik de eerste indrukken aan jullie door kan geven! En nu....dag allemaal....de stekker gaat uit de computer!!!!!!!

Het aftellen is begonnen!

Donderdag 30 november...het komt nu toch wel erg dichtbij. Vandaag de laatste inkopen gedaan. Dankzij de "wereldreishulp" van Nicole hebben we de meest noodzakelijke spullen ingeslagen. Zaklantaarn, reisportefeuille, wandelsokken, sneldrooghanddoek, rugzakslot, de nodige litteratuur, maar ook koppijnpillekes, want ge wit het maor nooit! Nu snel verder met het verzamelen van alles wat ik niet mag vergeten...

 

test

test